işlediğim en büyük günahın bedelini ödüyorum
dünlerimde cezam bitti sanmıştım,
ama bitmemiş meğer
bugünümü sarmış,
yarınlarıma kadar uzanmış.
düşlerimin en güzeli tarafından idam ediliyorum
insan hiç ölmeyeceğini sanıyor,
kalbinin ritmi yavaşlamadan,
acısı, kanına karışmadan,
aşkı katili olmadan.
aynada bir ben göremiyorum artık
hıçkırıkla karışık göz yaşı eşliğinde
umutsuzluk parçaları var yerime
yalnızlık der ki, zifiri karanlık yeterdi oğlum sana.
yargılanacak kimse yok, suçlusu şahsım
tüm olan bitenin, kopardığım bu yaygaranın
sızlanmalarımın, ağlayışlarımın
kimseye değil bu sitem
kimse üzerine alınmasın, aman yapmasın.

varsa eğer ben gibi biri,

her şey terk ettiğinde seni, uyan!
değersizleştin dostum.
hiçliğe karışıp, her şeye boğuluyorsun.
aşkına dönüp bakma artık
o senin üzerinden geçeli uzun zaman oldu
sense onun küllerinde oynayan pasaklı bir çocuksun
öfkelenme aman, sessizce çek acını
kimseye bulaşmasın pisliğin,
sende kalsın tüm hatıralar
aşkı sen yaratmadın,
o senin bir parçandı
bırak seninle gömülsün
şimdi sadece oyununu oyna
tüm o tortunun ortasında
çünkü elinde kalan tek şey bu.
sahip olduğun tek şey bu!
acın, göz yaşın,
hıçkırıkların, aşkın,
yalnızlığın, karanlığın,
hüznün, kederin,
ruhun, kanın
hepsi bu küllerin birer parçası...

gitmek ve kalmak arasındaki farkı anlamaya çalışıyorum bazen. gittiğinde her şey ardında mı kalıyor ya da kaldığında eskisi gibi olan bir şey var mı? giden gidiyor, kalan kalıyor. farklı roller aynı sonu getiriyor sadece. zamana bırakıyor kendini giden de, kalan da. bir süre sonra giden gittiğini, kalan kaldığını unutuyor. her şey normale dönüyor ya da biz sadece böyle adlandırıyoruz. acı diniyor, yaralar kapanıyor, içindeki o iğrenç hissiyat usulca kayboluyor. ne olursa olsun bir iz kalıyor her iki rolün oyuncusunda da. bu izi silecek bir şey var mıdır acaba? izlerinin üstünü örtmekten sıkılmış herkes bir yerde merak eder bunu.

giden ve kalan arasında görebildiğim tek bir fark oldu bugüne kadar. kalan, her zaman giden kadar şanslı değildir veya bir başka bakış açısıyla kalan, şanslı olan taraf olarak da görülebilir. fark edilebileceği üzere ben ilk önermeye inananlardanım. gidenin şanslı olan taraf olduğuna yani. böyle düşünmeminse tabii ki geçerli bir sebebi var kendi perspektifimde. gidenin gittiği yerde bütün izlerinden arınacak olması (izlerine rastladıkça canı yanan herkes böyle düşünebilir sanırm). elbette ki bu durum bir koşulla ilişkilidir ve bu koşulu tahmin etmek de şu satırları okuduktan sonra çok zor olmasa gerek diye düşünüyorum. yine de anlamayan biri varsa, bu tamamıyla gidilen yerin kokusuyla ilişkili. bilirsin, kimi toprak kokusunu sever, kimi sevmez...

p.s.: canını yaksa bile izlerinle barışık ol. bir gün silinirler mi bilmem, ama onlar sana kim olduğunu hatırlatırlar.