bugün, geçmişe dönüp baktığım o günlerden biri. çok uzun bir geçmişe falan da sahip değilim. 20'li yaşlarının başında bir adamım sadece. çok değil, bir iki sene öncesine gittiğimde, hiçbir şeye sahip olmadığımı düşündüğümü anımsıyorum. her şeyimi kaybettiğimi söyleyip dururdum. nefret ettiğim onlarca şey vardı hayata dair, aslında olması gereken birçok şey. büyümekle meşgul olup da, aslında hiç büyümek istememek. deneyim kazanmak isterken, çaylaklığa özlem duymak. bir sürü saçmasapan şeyin içerisinde boğulup duruyoruz sürekli. bugüne baktığımdaysa, bir buçuk senelik bir dönemde ne kadar değiştiğimi fark ettim. bir takım şeyler mutlaka pozitif algılanabilir. lakin gerçekten hayata karşı perspektifimi kaybettiğimin farkındalığına sahibim şu anda. eskiden eleştirir ve çözüm üretmeye çalışırdım. şimdi eleştiriyorum ve eleştirdiğim şey hakkında düşünmeyi bırakıp, onun bir parçası olmayı seçiyorum. sisteme söverken, sistemin parçası olmak gibi bir şey bu. derinliğimi kaybedip, giderek sığlaşıyorum sanki. bildiğim bir şey varsa, sahip olduğumun içimde bir yerde varlığını koruduğu ve benim yeniden eskisi gibi olmak istediğim. olduğum şeyin olmasına sebep olansa bir saçmalıktan ibaret aslında. birinin ardında kaldım ve kendi kendimi tamamen buna odaklayarak zamanımı harcadım. yaşadığım şey büyüleyiciydi, çok güzeldi ve kesinlikle yaşadığım için kendimi mutlu hissediyorum. ama sonrasında kendime yaptığımı fark ettiğim şey, bünyemde pek de kabul görebilecek cinstten değilmiş meğer. atlatmak ve ardına bakıp zamanla yüzleşmek oluyor sanırım bu. kendimle yaşadığım bir iç hesaplaşma. birçok sorun vardı geçmişte olduğum bana dair, ama daha anlamlıydı sanki her şey. olduğum şeyi terk edip, gerçekte neysem o olma vaktim geldi sanırım yeniden. belki de iyi tarafları harmanlamayı denemek en iyi çözüm olacaktır. sanırım herkesin hayatında durup da yapması gereken bir şey bu. dönüştüğümüz şey bize hayat tarafından dikte edilmiyor, sadece biz uyum sağlamak için özümüzden vazgeçiyoruz. bugünün dünden çıkarı da bu olsa gerek. geç olmadan parçaları birleştirip, toparlanmak gerek sanırım. pişmanlık kötü bir müessese...