yazın son günü... yapmam gerekenleri yaptım sanırım şu ana kadar, ama çoğu yarım yamalak. nedenini bilemiyorum. belki de sadece kafamı toparlayamadığım için. stres yüklü günler var önümde. ne yapacağımı kestirmek bile zor geliyor şu anda. sonbahar kapıda, hüzünlü günlere merhaba demek gerek...

nereden baktığına bağlı olarak zaman çabuk ya da sancılı geçiyor. özlenilenlerin gölgesi üzerindeyken zor geliyor dakikaların geçişi, huzurun ve dinlenmenin güzelliğindeyse su gibi akıp gidiyor. yeniden istanbul yollarına düşüyorum. ama sanırım eylül'de bir kez daha buralarda olacağım. tabii insan büyüdükçe öğreniyor ki, planlar her zaman değişkenlik gösterebilir ve hayat sana yeni kapılar açıp, bazılarını da kapayabilir. bodrum... her zaman huzurlu, zaman zaman dingin, zaman zaman fazlasıyla hareketli, eğlenceli, kimi zaman miskinliğin doruklarına ulaştığım bir yer oldu benim için. ama hep bir parça umut depoladı bana. sanırım kendimi daha iyi hissediyorum buraya gelmeden önceki halimden. tatil güzel bir şey. es geçtiğin zamanlarda daha iyi anlıyorsun. anı yaşamayı öğrendim usulca. hayata bakın ve güzelliklerini görmeye çalışın. çünkü aradığınız da her zaman sorun edecek bin türlü şey bulabiliyorsunuz. bu gece gökyüzüne baktığımda gördüğüm yıldızlar bile hayat güzel diyebilmem için yetiyor bana...

sahip olduğum her şeyi düşürmüşüm,
zamanın içinde, karanlık, izbe bir yerde
ama şansım da olmadı toplamak için, geri dönüşü yoktu,
ne hatıraların ne de kaybolan duyguların...
yüzü yerine ayna olan bir düşmanla savaşıp durdum hep
bitmedi kavgam, yalnızken ehlileşti ruhum, dinginleşti sadece
inançsızlığın diniydi içime çektiğim duman,
ve parçalanmış umutlarımın külleriydi zemini kaplayan.
hatırladıklarım bana acı vermekten ötede olamadı
çalınmış güzelliklerin tablosuydu tüm görebildiğim
tüm o bilindik yüzlerden düşen maskeler
usul usul yandı, pesimist bir şarkı eşliğinde
dinledim çaldığınız her notayı, söylediğiniz her harfi
kana bulanmıştınız, kutsandığınızı söylerken
nefretinizi kılıflıyordunuz sözde aşk kelimelerinizle
çıkarlarınız için sattığınız ruhlarınızın mateminden ibaretsiniz.
tanrınız sizi umursamıyordu, ama göremediniz 
kör etmişti sizi ikonlarınız, tabularınız, metalarınız
korkunuzun ürünü olan dininizin önünde eğilirken
fark edemediniz...yıkılmış dünyaların göz yaşlarıyla yıkandığınızı.
ve şimdi nefret büyüyor derinlerde, toprağın içinde
kökleri yayılıyor, yeryüzünü kaplamak için hazırlanırken
çalınmış benliğim hizmet ediyor umarsızlığıma
anı yaşarken, hakaret ettiklerimin sessizliğinde
aziz olmayı beceremeyen her günahkar gibi
sevişiyorum her gece düşlerimle, gerçek kılamadığım gölgemle
yargıladıklarımdan bir parça haline geliyorum
ve biliyorum sona gelindiğinde sizden bile kötü olacağımı
kötünün ne olduğu bile meçhulken
sorgulanması gereken tek şey bu bendir, benim huzurumda
tanrı, bireyin
gerçek, inancın
aşk, nefretin kendisidir...
yoklukla karanlık arasındaki tek fark, karanlığın içinde barındırdıklarıdır.
ve biz sadece bir tutam tozdan ötesi değiliz
evren denen bu şeyin içinde.
...bırak akıp gitsin düşünceler zihninden,
damarlarından aksın tüm hissiyatlar
acının dindirmek için kullandığın o uyuşturucudan kurtul bir an için
ve sadece gökyüzündeki bir yıldız ol, parla bu gece benim için.
bedel arama, öz fedakarlıkla başla arınışına 
ben senin yerine söner ve kayarım.
sen hiçbir şeyi düşünme, yalnızca parla sahip olduğun tüm umutla.
şimdi huzuru anlat bana, azizlerin patikasını fısılda kulağıma
kanatları dökülmüş meleklerime birer kanat iliştir
eğer umursayan biri varsa
dünyalarımız hala değişebilir.
bazen her şeyi kaybetmek, hiç olmayı becerebilmek gerekir.
yeniden var olabilmek, bir şey olduğunu hissedebilmek için.

Sitting in the dark, I can’t forget.
Even now, I realize the time I’ll never get.
Another story of the Bitter Pills of Fate.
I can’t go back again.
I can’t go back again…
But you asked me to love you and I did.
Traded my emotions for a contract to commit.
And when I got away, I only got so far.
The Other Me Is Dead.
I hear his voice inside my head…
We were never alive, and we won’t be born again.
But I’ll never survive with Dead Memories in my heart.
You told me to love you and I did.
Tied my soul into a knot and got me to submit.
So when I got away, I only kept my scars.
The Other Me Is Gone.
Now I don’t know where I belong…
We were never alive, and we won’t be born again.
But I’ll never survive with Dead Memories in my heart.
Dead Visions in your Name.
Dead Fingers in my Veins.
Dead Memories in my Heart…

pazartesi öğlen sularından beri bodrum'dayım. deniz, kum, güneş gibi temel tatil öğeleriyle bulaşamamış olmama rağmen, işin dinlenmekle ilgili olan kısmını yerine getirdiğimi söyleyebilirim. uyuyorum, oyun oynuyorum, film izliyorum, yine uyuyorum falan şeklinde geçiyor zaman. tabii bu böyle sürmeyecek bir iki güne kadar burada da bir takım işlerle uğraşacağım. olsun yine de şimdilik güzel geçiyor burada zaman. tabi bir su birikintisinde yüzmek ne biliyim az biraz güneş görmekte de fayda var :). bir de alkol olayının boku çıktı dün, gece ve bu sabah pek hoş değildi. ama uzun zamandır bu kadar güzel olmamıştı kafam diyerek bundan da mutlu olmayı becermedim değil. işte böyle ;)

I try to make it through my life.