sessizlik kulağıma fısıldadı
en sevdiğim şarkı basın titreşimini yüzüme vururken
sustum, aitsizliğimle kucaklaştım
ve yürüdüm bilinmezliğin ılıklığına doğru
hatıralarım döküldü dallardan
tebessümle karışık göz yaşları aktı bulutlardan
üşüdüm, umuda sarılmayı denedim
sonra anımsadım, cebimden düşmüştü yıllar önce
dilim sağırlaştı, gözlerim vurgun yedi
korkulukla sevişen kargalar alay etti düşümle
pas tutmuş kelimeler, altın yüklemlere koştu
hoşçakal dedi bu şehir
ışıklarını kapadı ve misafirliğe gitti
fahişelerin vaazlarını dinledi deniz
med cezirle kafası dumanlandı
saatler durdu, zaman daha hızlı aktı
alkol şarabı, şarapsa kırmızıyı aldattı
bir el dokundu omzuma
derinden bir ses çarptı kulaklarıma
uyan dedi, kıçın açıkta kalmış,
sırtın ağrıyacak, git yatağına yat...

are you remember?
your words, your feelings, my words, my face
a small part about our story...?
it was winter, a cold day
but we felt warm.
that movie, the first kiss,
all those places...
the day we woke up together,
the gift that i gave you... you were smiling.
are you remember now?

insanoğlunun sorgulamaktan kaçınan zihin yapısı er ya da geç ona sorgulaması gerektiğini hatırlatacaktır. öyle ki insan kendi içindeki aynaya dönüp bakabildiğinde, özündeki hayvanla tanışarak, şaşıracaktır. tüm bu hayatın öncesinde yaşayan atalarımız kendilerinin ne olduğunu bile bilmiyorlarken, ötekine isimler uydurmak veya kendilerini sorgulamakla meşgul müydüler? bugüne gelindiğine göre meşgulmüşler. medeniyetin ve ilkelliğin arasında durmayı bilmeyip medeniyetin bokunu çıkaran insanoğlu, kendi ırkını katletmeyi marifet sanalı da epeyce olmuş. modern toplumda da artık etrafına saldırmakla kesmeyince, kendine saldırma içgüdüsünü oluşturmuş. kendi kendini yok eden organizmalar misali yaşamaya başlamış. insanoğlu dünyadaki en akıllı yaratık olduğunu sanmakla vakit geçirirken şu günlerde aslında en aptal yaratık olduğunu kendine kanıtlama uğraşında sanki.özünü reddeden ve kendine bilim-kurgu filmlerinden fırlamış süper sperm muamelesi yapan türüm, özündeki arzuları dışarı vurmak için bir alanı kalmadığında, ateş çemberindeki bir akrepten farksız olduğunun bilincine de varmış. tabii bu sırada dışardaki kaosu izleyip, umarsızlaşmaya ve hissizleşmeye de devam etmektedir. tecavüz kaçınılmazsa zevk almaya değil, umursamamaya başlamıştır usul usul.

-ne olacak be oğlum, gelen vuruyor giden vuruyor. sikleri sağolsun.
-(alışmış kudurmuştan beterdir.) o da olur sıkma canını...

bir ay daha geride kaldı... hayat sıradan. rutinle kavrulmaya, külleri savurmaya devam. rutin bir hayat, bir labirentte kaybolmaya benziyor. dönüp duruyorsun her şey birbirine benziyor. öte yandan bir yerlerde kaybolmak, bazen başka bir yerlerde bulunmak demektir. yaşayıp görmek gerekir.