karanlık önümü görmeme engel olan değil, görmemi sağlayan. ilüzyonlara aldanan gözlerimin yerine ruhumla bakmama olanak tanıyan. farkındalığım gördüklerimden gelmedi hiçbir zaman. öğretiler orada duranlar değildi, yanaklarımdan akan, içimde çalkalanan bu denizin taşırdıklarıydı. dilimde bıraktığı tuzlu tat kanattı her defasında yaralarımı ve hatırlattı bana neyin önemli, neyin unutulmaması gereken olduğunu. şimdi bir savaş var önümde. kazanılması için önce kaybetmeyi öğrenilmesi gereken. kaybettikten sonra ummak kalacak önce. umacağım ki, yeniden savaşmaya başladığımda her şey bıraktığım gibi olsun. umacağım ki, yeniden savaşıp kazanabilirsem şayet, harcadığım bu beni bekleyen bir sen olsun. belki ben kazanacağım ve sen orada olmayacaksın. belki yeniden kaybedeceğim ve tüm bu savaş sadece yitik bir mücadele olacak. belki de kazanacağım ve sen orada beni bekliyor olacaksın.

ben kadercilerden değil, olasılıkları hesap edenlerden oldum her zaman. şimdi de öyle yapıyorum. kafamda hep bir soru dönüp duruyor. sormaya dilim bile varmıyor ama soracağım.

bana doğru adım atar mısın ya da hiç değilse bekler misin?
cevabı istemiyorum, sende kalsın. sende kalsın ki benim içimde hep bir umut olsun. yoksa yaşanmıyor hayat, tadı kalmıyor.

yaşayıp göreceğim....